Saate bakmaksizin kapisini çalabilecegi bir dostu olmali insanin... "Nereden çiktin bu vakitte" dememeli, bir gece yarisi telasla yataktan firladiginda; "Gözünün dilini" bilmeli; dinlemeli sormadan, söylemeden anlamali...
Arka bahçede varligini sezdirmeden, mütemadiyen dikilen vefali bir agaç gibi köklenmeli hayatinda; sen, her daim onun orada durdugunu hissetmelisin. ihtiyaç duydugunda gidip müsfik gövdesine yaslanabilmeli, kovuklarina saklanabilmelisin. Kucaklamali seni güvenli kollari ...
Dallari bitkin basina omuz, yapraklari kanayan ruhuna merhem olmali...
En mahrem sirlarini verebilmeli, en derin yaralarini açip gösterebilmelisin; gölgesinde serinlemelisin sorgusuz sualsiz...
Onca dalkavuk arasinda bir tek o, sözünü egip bükmeden söylemeli, yanlis anlasilmayacagini bilmeli. Alkislandiginda degil sadece, asil yuhalandiginda yaninda durup koluna girebilmeli.Övmeli alem içinde, bas basayken sövmeli ve sen öyle güvenmelisin ki ona, övdügünde de sövdügünde de bunun iyilikten oldugunu bilmelisin, "hak ettim" diyebilmelisin.
Teklifsiz kefili olmali hatalarinin; Seni senden iyi bilen, sana senden çok güvenen bir sirdas... Gözbebekleri bulutlandiginda yaklasan firtinayi sezebilmelisin. Ve sen agladiginda, onun gözünden gelmeli yas...