GÖNÜLE DOGRU UZUN BIR YÜRÜYÜSTÜR HAYAT

• Anneannemin anlattigi bir masalda Ercin’le Gürcin vardi. Iki köylü kadin. Komsu köye evlenen kizlarini ziyarete giderken rüzgârda sallanan çalilari görür, “Bak nasil da üsümüsler, tir tir titriyorlar.” deyip sallarini örterlerdi çalilara.
  Masal bu, güler geçeriz.
  Geçeriz geçmesine de, bir gün bir çalinin, ayagimiza takilan bir tasin, kaçirdigimiz bir ilmegin hesabiyla kalakaliriz.
  Selamsiz sabahsiz geçtigimiz yollarin hesabiyla kalakaliriz.
  Pencerelerde biraktigimiz yüzlerden, unuttugumuz sözlerden soruluruz.
  Yoklugumuzda üsüyen dallardan soruluruz.
  Kapilari kapamisiz; içerdeyiz, rahatiz, eminiz. Lakin kapinin önünde kalanlardan soruluruz.
  Biz tatli uykulardayken acilar içinde geçen hayatlardan soruluruz.
  Akar gideriz aldirmadan yollarda. Lakin yolda düsenlerden, yolda kalanlardan soruluruz. Yolu kaybedenlerden, yollarda kaybolanlardan soruluruz.
  Atilivermedik hayata çünkü.
  Dogdugumuz topragin bir hakki vardir üzerimizde.
  Topragimiz bizi bekler, bizi özler.
  Dal dal agaç olur bekler.
  Yaprak yaprak gül açar bekler.
  Sararir solar, bekler. Kurur bekler.
  Toprak olur bekler.
  Elimizde bir fidanla dogariz. Kiyametimiz geldiginde, fidanimiz elimizde kuruduysa bizi bir derin âh bekler.
  …
  Gönüle dogru bir uzun yürüyüstür hayat.
  Çiçeklidir de, sabir ister de, uzundur. Adim adim emek ister de, uzundur. Yoksa bir anlik akistir.
  Kimler bulur yolu? Kimler kaybolur yollarda, yollarda akarken?
  Hangi bir ani hissettik, hangi bir animiza sahit tuttuk gönlümüzü, bize kalan onlardir.
  Bir tek izdir belki, ama saglam bir izdir. Silinmeyecek bir izdir. Asla kopmayacak bir kulptur. Dura dura, düse kalka hiçbir yere gidemedik belki. Sehirler asamadik, kitalardan geçemedik. Lakin bir uzun yürüyüstü ki bizimkisi, düstükçe topragi gördük, topraga degdik. Topraga varmadan yolun sonunu bildik. Gönlümüze ermeyi menzil bildik de, en uzun yürüyüstü bizimkisi. En uzaklara gidenlerden çok daha uzun bir yol gittik. Her adimi sinemize kelime kelime yazildi çünkü.
  Bizim bir yolumuz oldu adimlarimizdan, düsüp kalkmalarimizdan.
  Bir yapragin hayaline dalmalarimizdan.
  Topraga ayak basmanin bir tadi vardir.
  Adimla açilan yollar yesildir, çiçeklidir.
  Patika yollarin bir hikâyesi vardir.
  Bir gün dili çözülür duvarlarin, daglarin, dallarin. Anlatirlar anlatirlar…
  “Âh bir dili olsa da anlatsa!” Derdik ya, simdi sussunlar isteriz.
  Bir arpa boyu yol gitmis olmayi gerçekten isteriz.
  Adim adim islerken keyfini sürseydik de, selamsiz sabahsiz geçtigimiz o kadar yolun yüküyle gelmeseydik...
  Herkes yalanladiginda, gönlümüz dogrulasaydi bizi...
  
  ZEHRA KORKMAZ