Sen yoktun sultanim Hz. Adem'deydi nurun. Önce cenneti sonra yeryüzünü sereflendirdin. Adem nuruna affedildi. Arafat bu affa sahiddi. Sen yoktun Nuh'un gemisindeydi nurun. Dalgalar yeryüzünü bogarken topragin bagrindaki su gökyüzüyle bulusurken ve bu bir ilahi azap derken Allah nurunu tasidi. Bin bir sebeple tufan nurunu selamladi edeple. Sen yoktun Hz.Ismail'in anlindaydi nurun, Ibrahimî bir dua yükseldi kimsesiz çöllerden. Rabbimiz dedi: Onlara kendi içlerinden senin ayetlerini okuyacak kitap ve hikmeti ögretecek, onlara onlari temizleyecek bir elçi gönder. Amin dedi;18 bin alem.
Nurunla aydinlanan minicik ellerini semaya kaldirarak amin dedi. Ismail, Hira Nur dagi amin diyerek ayaga kalkti.Medine'den adI Uhut olan bir amin, yankilandi. Sevr daginda Sen yoktun sultanim Hz.Isa Ahmet diye mustuladi. Seni alemlerin efendisi diye sana seslendi. Artik ben sizinle çok söylesmem dedi, havarilerine. Çünkü bu alemin reisi geliyor. Bekleyin Ahmet geliyor. Kainata rahmet geliyor. Havarilerin yüzünü oksayan, ölüleri dirilten bir nefes oldun ama Sen yoktun Sen yoktun Hz.Abdullah'in anlindaydi nurun. Basi egik gezerdi. Mazlum Kuteyle göklerden seni sorardi. Varaka seni arardi semada. Anneler kiz çocuklarini hep aglayarak sevdiler. Aglayarak süslediler ölüme. Aglayarak hadi dayina gidiyorsun dediler. Sen yokken sultanim canli canli topraga gömülmenin adiydi dayiya gitmek. Anne yüregini çildirtan çaresizligiydi. Ve yavrusunun ölüme gidisini seyretmesiydi. En son çocuk atilirken çukura, annesinin suretinde bir melek tuttu onu ve tebessüm ederek Hira Nur dagini gösterdi. Melekler süslüyordu Hira'yi. Efendisine hazirlaniyordu Cebeli Nur. Efendisine hazirlaniyordu Mekke. Alem Efendisine hazirlaniyordu. Kainatin gözü Hz.Amine'deydi. Toprak yalvariyordu. Rabbine gel diye agliyorlardi. Mazlumlar gözleri semada. Ve bir gelisin vardi. Ya Rasulallah bir inisin vardi. Yeryüzüne önünde Cebrail, ardinda yalin kiliçli melekler. Bir inisin vardi yeryüzüne yetimler en huzurlu geceyi geçirdi belkide. Öksüzler annelerine sarildi doya doya. Sonra bir sessizlik kapladi seher vaktini. Her sey sus pus olmustu. Hadi diyordu yildizlar. Hadi diyordu ay, Kainat bir isim duymak istiyordu. Ve bir ses yükseldi Amine'nin evinden
Muhammed…! Karanliklar aydinliga birakti yerini.
Muhammed…! Melekler öptü o nurdan ellerini
Muhammed…! Seni yaratan Allah'a kurbaniz. Ey Durri Yektu sana o adI veren rahmana kurbaniz. Artik sen vardin susuz topraklara rahmet indi seninle. Annenden sonra Süt Anne Halime sevindi seninle. Yagmura mi ihtiyaç var? Kaldir sehadet parmagini yagmurlari salsin Allah. Sonra tut agacin yapragini köklerini çikarttirip yaninda yürütsün Allah. Yeter ki sen iste Ya Rasulallah de ki; Ben kimim? Daglar taslar dile gelsin. Dilsiz çocuklar ellerinden tutup ente Rasulallah desin. Sen vardin Bedir kardi, Uhud dardi, Hendek yardi. Yigitlerin vardi ölmek için, yarisan yigitlerin hele bir Enes'in vardi. Ya Rasulallah Uhud'da öldügünü duyunca arkadaslarina niye burada oturuyorsunuz, diye sormustu. Onlarda; Allah'in Resulu öldürülmüs diyince, Peki o öldükten sonra yasayipta ne yapacaksiniz kalkin ve onun gibi ölün demisti. Ve savasin en yogun oldugu yerde sehit düsmüstü. Hem de ne sehit Ey Nebi vücudu yaralardan taninmaz haldeydi. Kiz kardesi ancak parmaklarindan tanidi onu. Musab bin Umeyr'in vardi senin. Uhud'da sancagini tasiyan öyle bir askla sana bagliydi ki; Allah o gün melekleri Musab'bin suretinde indirdi.
Ebu Hureyre'n vardi. Acikinca mescidin önünde durur sana bakardi. Sen anlardin. Ya Ebahir gel derdin. Ve sen gittin bir gidisle gittin ardinda hüznün kaldi. Hasretin kaldi göklerde, Bilal ezan okuyamaz oldu. Ne zaman tesebbüs etse Muhammed Rasulallah demeye dizleri üstüne çöker kendinden geçerdi. Sonra günler ay, aylar yil oldu ve asirlar oldu. Sensizlige açtik gözlerimizi. Ama sen birakmazsin bizi. Sen varsin Ey sehitlerin sultani sen varsin bir sehit bile ölmezken sana nasil yok deriz. Ebu Talip Sam'a giderken devesinin önüne geçip; Beni burada kime birakip gidiyorsun? demistin. Ne anam var Ne babam! Ebu Talip birakmamisti. Bu yüzden sensizligin izdirabiyla inleyen ümmetini kime birakip gidiyorsun Ya Rasulallah. Birakma bizi ki, Allah; Sen onlarin içindeyken onlara azap edecek degiliz buyuruyor. Birakma bizi hayati seninle ögretti Rahman. Kullugu seninle tanidik. Dua'yi senden ögrendik. Sevgili Hz.Ömer senden umre için izin isteyince; Kardesçe git dedin. Ona kardesçe duandan bana da yer ayirirmisin? Bizler Ömer degiliz. Ama bütün dualarimiz senin için, Ey Rabbimiz Resulünü anisimizdan haberdar et. Ona binlerce selat binlerce selam. Habibine makami Mahmud'u ver. Ona vesileyi lütfet onu Refiki Ala'ya yükselt. Bizi de affet onun hatirina affet zatinin hatirina affet ne olur affet. Bizi Affet!