MURAT BASARAN

Bir yil daha geride kalirken, gelecegi düsündüm...
Ölümü... Yeni bir yil... Yeni umutlar...
Palavra...
Yeni bir yil, sona biraz daha yaklasmak...
Nasil bir son?
Bu sorudan korkmadan, hediyelik esya satan dükkanlara saldirmak arsizca...
Ve plastik sevgileri... kurgulanmis sevgileri, ecis bücüs ama rengârenk para tuzaklarina gömüp, paketlemek sonra...
“Al... Seni hatirladim... Ve senin için zahmete girdim... Bu anlamsiz ambalaj, sana sevgimi gösterebilecegim yegâne vasitadir... Çünkü sevgim o kadar derindir ki (!) ancak bu ucube ifade edebilir....”
“Bu sene yilbasi hediyeliklerinde ne moda?”
•••
Bir yil daha geride kalirken, durdugum yer, kendime ve sevgilerime ve sonra ölüme baktigim yerdir...
Yilbasi, takvimin kulagimizdan çekip “Zaman geçiyor” haykirmasindan ibarettir aslinda...
Ama...
Ama önümüze konan, sonsuza yeni bir baslangiç yaptigimiz paranoyasidir...
“Yeni yil... Yeni heyecanlar... Yeni umutlar...”
Karamsar miyim?
Evet... Dogru...
Böyle bir iyimserlik faciasi karsisinda, sorgulanmasi gereken karamsarligim, daha da artiyor...
Daracik bir yerden baktigimi söyleyecekler belki ama, israrliyim...
Kutlu, mutlu, belirli günler, hediyelik esya sektörünün dayatmasi altinda çogaliyor ve anlamsizlasiyor giderek...
Ve isin aci tarafi...
Sevgi ve hediye gibi mukaddes bir duygu ve eylem, isporta mali oluyor...
•••
“Bu sene yilbasi hediyeliklerinde ne moda?”
“Ucuz bir hediye bulmam lâzim... Ucuz ama gösterisli...”
•••
Kimi kandiriyorsunuz?
Veya kandirilmaya razi insanlarin içinde ne isiniz var?
•••
Ben... Seviyorsam eger...
Gözlerim söyler bunu...
Durusum... Bakisim...
Ates olur, yakarim...
Yanginim hayat verir...
Paketlenemez...