Padisahin birinin çok sevdigi bir âlim vardi. Padisah bu âlime çok saygi duyar, arada onun nasihatlerini dinlemek için yanina giderdi. Ondan dünyaya ve ahirete ait bilgiler alirdi.
Birgün bu alimin yanina giden padisah, onun nasihatinin etkisinde kaldi ve Seyhin dünyalik ihtiyacini gidermek isteyerek:
- "Ey Seyhim! Dile benden ne dilersen" dedi.
Seyh, padisahin bu istegine cevap vermeyince, padisah israr etti. Padisahin bu israrina kizan Seyh:
- "Ey dünya padisahi! Bana böyle bir teklifte bulunmaya utanmiyor musun? Bundan vazgeç. Benim hakir ve zelil olan iki kölem vardir ki, onlar sana hâkim ve âmirdir. Sen onlardan emir almaktasin." deyince, padisah sasirdi ve:
- "O iki zelil köle de kimlerdir ki, onlarin bana hâkim ve amir olmalari benim için zillettir" diye Seyhe sordu.
Seyh:
- "Biri gazap (öfke), digeri ise sehvet (kötülüge ilgi) dir." cevabini verdi.

Ögütler:
* Insanin degerini düsüren onun kötü ahlakidir.
* Alimleri, Allah dostlarini dost edininiz.
* Insanlarin en zayifi, sehvete esir ve nefsine oyuncak olandir.
* Sirke bali bozdugu gibi, öfke de insani bozar.