SECDE

Insanin tabii halidir secde...
Henüz anne karninda bir ceninken kapanmistir o yerlere!
Ve programlidir bir ömür, secdeye.
Herkes mi?
Evet, ama kime?
Kimi hirslarina secde eder, tükenmek bilmeyen ihtiraslarina kimi de...
Sehvete secde edenler de en az benligine sacidler kadar çoktur.
Ya paraya, makama, kadina secde?
Yönelmek varken Vareden'e, dupduru bir kalble...

Hükümdar Dakyanus'tan kaçarken emeli tekti Kehf Ashabi'nin:
Duru, berrak ve ilik bir secdeydi aradiklari.
Yoklukta varlik içindi bütün çektikleri.
Hayatlari secdeydi onlarin, secdeleri hayat!
Israfil'in Sur'u ile kiyam edeceklerdi, bir kere ahd etmislerdi.
Onlar bir yemin etmislerdi, artik degismezdi kibleleri ebedî.
Yemin bir olurdu çünkü, secde bir kere!..
Makseline arkadaslarini teselli ediyordu:
"Ey kardeslerim!
Mademki sonunda O'na dönecegiz,
Hükümdar bizi yakalasa da dönmeyecegiz!"
Ve iste sadakatin cani desip canana varmasidir secde!
Ölümüne, Kitmircesine!..
Atilan taslara,
Yanimizdan uzaklas
Bizi ele vereceksin uyarilarina ragmen
Ashab-i Kehf in;
Arka ayaklari üstüne dikilip
"Ne olur beni de araniza alin,
Siz Allah'in sevdiklerisiniz,
Sizin bekçiniz olmayi bana çok görmeyin!"
Diyecek yürek ister Kitmir olmak.
Kitmir olusun adidir Vareden'e yönelen secde...

Secde bir gönül isidir eger rotasini dogru tayin etmisse.
O'nu bulmayan bütün yönelisler bosluga akar,
Her sey helak olup gidicidir,
O'na bakan yüz müstesna!'
Sahibine yönelen secde bir ömür boyunca akar,
Çaglar, hayat verir kurumus beldelere ve bulur havzasini.
Kiliktan kiliga girer,
Degisik sekillerde tebarüz eder; ama degismez özde.
Varis noktasini simgeler sehitlik,
Secdenin son menzilde ulasacagi.
Hayati sadece bir anlik istihkari degildi
Mus'ab'i efsane kilan!
Belki, dünya ona her seyiyle gülümserken
Elinin tersiyle onu bir kenara itip
Allah Resulü (sas)'ne kosmasi
Ve bütün sikintilara ragmen
Ondan bir lâhza ayri düsmeden
Alevleri gögsünde eritmesi
Ve son demde de bu siiri sehadet kafiyesiyle noktalamasiydi!
Sadakatini,
Yeminini
Yani her sey olan secdesini kanlariyla dillendirmesiydi
Mus'ab'i Mus'ab yapan!
Biatini yerine getirememis olma endisesiyle,
Her seyini O'nun ugrunda yitirirken,
Son secdesinde yüzünü kapatmasiydi:
"Koruyamadim Seni Ya Rasulallah!
Koruyamadim dünyalara degismeyecegim o mübarek bedenini!"
Izdirabin bestesidir secde!..

Ve degismez asla kutsiler küçük bir menfaatle!
Lisan-i Nebi'de 'ekin'dir onlar.
Ayçiçekleridir,
Sonunda Günes'i görür
Hep; savrulsa, yatsa bile...
Baskalara dönmek en büyük zillettir kutsilere,
Çekinirler çünkü
'Kalblerin ve gözlerin (dehsetle) dönecegi günden'
Dünya her saniye döner de hayalleri dahi dönmez
Kutsilerin nefsin en küçük isteklerine bile...
Para, makam, söhret de neymis secde varken Vareden'e.
Dünya mi dedin dostum,
Degmiyor alâka-i kalbe!..

M. Enes. Gürbüz