Oysa kaç kez ahizeye dokundu ellerim.
Sana niyetlendim...
Nasil cevap verirsin? Ne isitirim? Üzücü seyler duymaktan korktum...
Emin ol konusmaya cesaret edemedim...
Biliyorum, kararliydin açmamaya... Peruk takmamaya...
"Annem" diyordun... "Beni düsündüren sadece annem"
Yillarin emegi... Umudu... Ve babamin vasiyeti:
"Kizlari okut hanim, hele de Hatice'yi..."
Yüzünü kara çikarmadim annemin...
Okudum... Hem de zar zor degil, takdirle okudum...
Kimse beni "ders çalis" diye ikaz etmedi.
Babamin vefati...
Faniligi, babamin bize veda eden o son tebessümünde tanidim...
Ölümü az ötede tasavvur ettim hep...
En fazla babam kadar uzakti ölüm...
Hesabi, mizani düsünerek yasadim. Uzaktayim anne!
Biliyorum, endiseyle ugurlardin...
Aman evladim "Kimseye dalasma, kimseye karisma" derdin arkamdan...
Aynen öyle yaptim anne.
Kimseye dalasmadim, inan -kizini bilirsin- kimseye karismadim...
Büyük sehirde, büyük büyük adamlar takildi pesime...
Tanklar yürüdü... Üniformalar yürüdü... Silahlar yürüdü...
Bütün kirli eller uzandi basörtüme...
Senin özenle düzelttigin,
"KizIma nasil da yakisiyor" diye iltifatlar ettigin örtümü,
Var gücümle tuttum anne...
"Senin kuvvetinden de ne olur?" deme... Ihlasla tuttum, samimiyetle...
Ve örtüm, basimda anne... Rabbimin izniyle...
Fizikte kanun kanun; Kimyada madde madde;
Sosyolojide toplum toplum; Psikolojide fert fert;
Hep Rabbimi okudum...
Mikroskop camindan hücre hücre, sonsuz kudrete dokundum...
Allahu Ekber!
Buydu benim askim... Buydu benim umudum... Buydu benim korkum...
Rabbim benden razi olmazsa diye korkuyordum...
O reddederse, arz O'nun, kainat O'nun,
Nerede, nasil yer bulurum, nasil teselli olurum? Çagiranlar çoktu burada.
Hatta, duygusalligimdan yararlanyp çesitli uyarilarda bulunanlar...
Açmayanlara, açanlarin vebalini yüklemeye çalisanlar...
"Bu bir inat" diye yorumlayanlar...
Çesitli uyusturucular sunanlar çoktu...
"Iyi gelir... Açiver... Peruk tak... Alisirsin" diyenler...
Baygin gözlerle bagimlilik dehlizlerine davet edenler...
Olmadi...
Kizin hamdolsun o yollari tutmadi anne...
Belki bazi günler daha bir agirlasti adimlari ama yilmadi...
Kendisiyle savasi devam ediyor. O gönüllü bir savasçi...
Annecigim, inan, her sabah bastan asagi silahlaniyorum...
Dua ediyorum... Okuyorum...
"Rabbim! Ayaklarimi yolunda sabit kil" diyorum.
Gözyaslarimla yikaniyor örtüm, seccadem...
Agliyorum... Agliyorum...
Kara gözlerimden mi suçlaniyorum? Örüklerimden mi?
Bu zulüm, sadece benim ülkemde mi?
Saclarim sari olsa kurtulurum saniyordum anne.
Gözlerim mavi olsa...
Kosovali Nermin!... Mini bir çocuk daha...
Hangi suçtan dolayi öldürüldün? Konu? Nermin.
Senin alnina dayanan namluya binlerce kez lanet...
Halil!
Seni nasil böylesine futursuzca vurabilir Yahudi Askeri?!
Arafat, söyle! Bu kaçinci ihanet!
Duydum ki, bir sen kalmisiyn fakülte önünde... Tek basina...
"Onurlu olan bu" diyormussun lisan-i halinle... Dogru olan bu...
Evet, evet...
Dürüst olacagim anne...
Sevgimde de, nefretimde de dürüst...
"Sunu istiyorum", "Suna inaniyorum" derken, Egilip bükülmeyecek dilim...
"Seviyorum" dedigimi, gerçekten sevecegim...
Insaallah, hep Allah (c.c) için olacak, bugzum, nefretim...
Inancimdan dolayi" diyorsam, inancimi hep önceleyecegim...
Simdiye kadar egilmedim annem!
Dua et, bundan sonra da egilmeyeyim...

Sabiha Ünlü